Gevoelens op een weegschaaltje

geplaatst in: Geen categorie | 0

Gevoelens,

ze zijn er wel en ze zijn er niet.

Vastpakken kunnen we ze niet.

 

Ik zie een weegschaaltje voor me.

Links op het schaaltje van de balans ligt ‘een gevoel’.

Op het rechter schaaltje liggen gewichtjes: 1 kg., 500 gr., 50 gr., 5 gr., 3 gr.

Je kunt iets sterk voelen, bijv. jaloezie: mijn partner sjanst er op los deze avond met jan en alleman, niet met mij.

Auw, ik voel me knal jaloers. Niet fijn!

 

Leg de jaloezie op het linker schaaltje van de balans.

Op het rechterschaaltje een paar kilo, want zo zwaar weegt de jaloezie op de avond dat het gesjans van je partner speelt.

De volgende dag; je besluit tegen je partner niets te zeggen over de ‘sjansavond’, je besluit niets te zeggen over je gevoelens van jaloezie. Je neemt jezelf er niet zo serieus in.

In de loop van de dagen neemt het gewicht op het rechterschaaltje wat af.

Je merkt het niet eens. De kilo’s worden minder.

1 kilo, 500 gram… Je vergeet eigenlijk een beetje dat het je zo’n zeer deed, het dagelijks leven neemt de overhand, we gaan gewoon weer door met de beslommeringen van deze dag.

 

Gevoel, je kunt er naar luisteren, je kunt het negeren.

Je kunt je erover uiten, je kunt het in de doofpot stoppen.

Je kunt er naar handelen, je kunt……. etc.

 

Die doofpot, stop je daar veel in,

denk je dat je je gevoel kunt beheersen, onder contrôle kunt houden…

POEF, daar explodeert het deksel van de doofpot.

De materie komt vrij.

 

Dan is het gevoel er toch ècht.

Links op de weegschaal: gevoel. Rechts: 20 kg.

Gevoel wordt dan zo’n compacte energie, tastbaar als materie.

En dan kan je er niet meer omheen.

 

De weegschaal, niet voor niets ook wel ‘balans’ genoemd.

De weegschaal der gevoelens zoekt haar balans in ons.

 

Waarheid wil gezien worden, is het niet nu, dan over 5 of 10 jaar of in een volgende generatie,

(vraag dat maar aan een familieopsteller).