Ik en m’n ingewanden, m’n ingewanden en ik

geplaatst in: Geen categorie | 0

Hoe vaak ga ik met mijn aandacht naar mijn ingewanden?

Hoe vaak ga jij met je aandacht naar je ingewanden?

 

Mijn haar, zit mijn haar goed?

Al frunnikend kijk ik in de spiegel oh zo vaak naar dezelfde details van mijn haar.

Nog wat kammen, touperen, in model ‘duwen’.

Wat gel er in, wax of haarlak misschien.

En wat doe ik aan vandaag?

Staan deze schoenen daar wel bij?

Houd ik rekening met het weer, comfort van kleding en schoenen of wil ik vooral dat ik er mooi uitzie?

 

Ben ik bezig met de hier boven genoemde zaken, tja, dan is het bekommeren om de ingewanden op de achtergrond.

Wat zit er eigenlijk allemaal daarbinnen: maag, darmen, longen, hart, lever, nieren, baarmoeder, eierstokken,

prostaat bij jou misschien.

En wat te denken van het hele zenuwstelsel, de ruggengraat, spieren, pezen, bloedbanen…

Wanneer denk ik nou aan mijn ingewanden?

Ja, bij pijn of ongemak.

Wanneer mijn onderrug een zeurende pijn geeft, dan wil ik nog wel eens aandacht schenken aan wat daar zoal binnenin zit.

Ik wrijf over mijn onderrug, zo goed en zo kwaad als ik daarbij kan en ik denk: “Hoe zou het zijn met mijn nieren?”

Ik geef mijn lijf en een beetje de ingewanden aandacht, dat wil zeggen zolang ik er last van heb.

Ik wens dat de pijn, liefst nu meteen, weg gaat.

 

Zou ik zo met een vriend omgaan?

Dus, alleen aan mijn vriend denken wanneer het mij uitkomt.

Mijn vriend iets vragen, omdat ik iets wil, iets nodig heb.

Wat voor vriendschap is dat?

Eén gericht op eigenbelang.

 

Goh, zal ik die vriend eens bellen.

Gewoon eens vragen hoe het met hem gaat.

 

Mijn nieren,

zal ik er eens vriendelijk voor zijn.

Zomaar even wat wrijven over mijn onderrug.

De warme straal in de douche even lekker op mijn onderrug laten kletsen.

Gewoon omdat ik aan mijn nieren denk en zij van warmte houden,

speciaal een straal voor hen.

En dat ik dan denk: “Die nieren, die doen ’t toch zomaar, dag in dag uit, aan het werk voor mij.”

Die nieren dragen er aan bij mijn ‘fabriekske’ van binnen draaiende te houden.

Dat is toch niet mis.

En dat is nog maar 1 orgaan waar ik nu aan denk.

 

Zal ik eens met mijn aandacht naar mijn eierstokken gaan.

Zomaar omdat ik mij afvraag hoe het er eigenlijk mee is.

Zomaar. Zonder dat ze een pijn signaal afgeven.

Toch in ieder geval één gezonde eierstok heeft bijgedragen aan de komst van die zoon van ons.

Een godswonder.

Diep verstopt in mijn binnenste, twee eierstokken.

Ze gaven ons een zoon.

Mijn eierstokken, ik kan ze niet eens voelen.

 

Het is toch ongelofelijk wonderlijk hoe veel van mijn lichaam het  ‘zomaar’ doet.

Dag in dag uit.

(Bijna) alles draait en werkt, beweegt en blijft op temperatuur.

Opdat ik mijn leven hier kan leiden, in de spiegel kan kijken of dat ene plukje haar wel goed zit…..

Tsssss.

‘T is nie te geleuve.

Hoe vaak ga ik eigenlijk met mijn aandacht naar mijn ingewanden?

En jij?