Van binnen naar buiten en weer terug

geplaatst in: Geen categorie | 0

“Wij vieren feest, dus weg met de malaise
want het is nu tijd voor de polonaise…”

Ik ben uit eten met een vriendin.
Zij komt oorspronkelijk uit Utrecht.
Ik laat haar weten dat ik na het eten nog carnaval ga vieren.

Je begrijpt het al, zij hoeft z├ęker niet mee (immers, ze komt uit Utrecht).
Wel zingt ze af en toe tijdens het eten,
met een aangedikt zuidelijk accent:

“Wij vieren feest, dus weg met de malaise…”

We worden er melig van, moeten lachen.
Voor mij een mooie opwarmer voor mijn carnavals plannen van die avond.

Ik ga iets beschrijven dat bijna niet tastbaar, maar er wel is.
Naar binnen gericht, naar buiten gericht.
Misschien ‘maken’ we de beweging vaak onbewust.

Tijdens deze carnavalsavond ben ik veel naar buiten gericht.
Net zoals mijn mede ‘vierders’, zo lijkt het.
Ik kan bijna niet anders.
Ik kijk rond, hoe ziet iedereen er uit? Wie is dat die daar zo geschminkt en ‘bepruikt’ is?

De muziek gaat te keer.
Ritmes snel en opzwepend.
Lopen in de polonaise zien en gezien worden…En buurten natuurlijk.

Later op de avond probeer ik zomaar even mijn ogen te sluiten, met mijn aandacht naar binnen te gaan.
Gewoon zo, half op de dans vloer, midden in de menigte…
Even voelen hoe het eigenlijk met me is; m’n gevoel, m’n stemming, maar ook m’n lijf.
M’n spieren, m’n buik, m’n keel, m’n oren (die herrie). En hoe valt dat pilsje eigenlijk?

Er wordt een mooi nummer gedraaid. Wil de muziek een beetje bij me binnen komen?
Niet heel diep.
Ik probeer te dansen vanuit bewegingen die als vanzelf ontstaan in mijn lijf.
Het lukt me eigenlijk niet.
Ach meisje, sluit je ogen dan toch even wat langer en voel van binnen.

Nee, ik krijg het eigenlijk niet echt voor elkaar in deze hopsende mensenmassa.
En wat als iemand kijkt terwijl ik daar sta met m’n ogen dicht?
Ja, een echte ‘ik ben met mijn aandacht naar buiten gericht’-gedachte.
En het wil me dus niet lukken om ‘m naar binnen te brengen.
Het is er de avond niet naar zogezegd. Niet voor mij in ieder geval.

Kijken en bekeken worden. Misschien is dat wel een alles overheersende sfeer deze avond.
Er wordt gelachen, lol gemaakt. Mensen doen dol en lachen om elkaar. Leuk om rond te kijken.
Carnaval 2018.

Is m’n aandacht binnen, dan voel ik hoe het met me is.
Soms constateer ik een fysieke grens:
de muziek is te hard voor mijn oren. (Dame pak je oordoppen uit je jas en doe ze in!)
Soms merk ik dat ik me blij voel van binnen, open voor de mensen om me heen.
Net zo gemakkelijk kan het zijn dat ik me niet op mijn gemak voel.
Ik heb geleerd dat te erkennen als het er is. Toch, Angelique?
Voel ik me onveilig (dat kan om iets heel kleins zijn), dan hoef ik dit niet meer te ontkennen voor mezelf.
Vroeger stopte ik dat weg.
Negeren en ‘gewoon doordoen’ alsof er niets aan de hand is.

Ja op de w.c. kan ik ongestoord mijn ogen sluiten.
Niet te lang, immers, in de zaal klinkt alweer een mooi dans nummer.

Op m’n gemak ja, dat ben ik wel deze keer. Een geschenk. Mooi meegenomen.
Veel naar buiten gekeerd maar wel in orde met mezelf in hoe ik aanwezig ben in de zaal.
Het mag, ik mag kijken en bekeken worden van mijzelf deze avond.
Dat helpt om carnaval te kunnen vieren.

Teveel naar buiten gericht, het kan me ‘leeg’ doen voelen.
Teveel naar binnen gericht, me te veel terug trekken uit de wereld, alsmaar binnen in m’n ‘holletje’ blijven,
het kan dat ik mezelf ‘gek’ maak met herhalende gedachten, te los gesneden van de realiteit.
Wat ook waar is, naar binnen richten, zowel als opgaan in de buitenwereld kan me voeden.

Vandaag vooral over het naar buiten bewegen.

Wij vieren feest, dus weg met de malaise
want het is nu tijd voor de polonaise…