Titelvrij

geplaatst in: Geen categorie | 0

Lang heb ik je genegeerd,
niet naar je geluisterd.
Je in een keurslijf proberen te persen.

Ja, zo moest je zijn,
zoals ik ’t in mijn hoofd had.
En zo, zo moest je doen,
zoals ik ’t in gedachten had.
Je had je te gedragen naar de normen zoals ik dacht dat het hoorde.

Geen moment kwam in me op dat jij eigen wensen had,
een afkomst,
een eigen geschiedenis,
je eigen beleving.
Nee, meer een ding, dat was je.

Althans,
dat dacht ik.
Zo behandelde ik je.
Wist ik veel,
dat er in jou iets van bezieling is.

Nu weet ik het.
Je hebt het me duidelijk gemaakt.
Ik kan nu niet meer om je heen.
Wil dat ook niet meer.

Voor het heil van de wereld
moet het zo zijn dat jij beslist en niet ik.
Het is beter zo voor alles en iedereen.

Ik ga proberen je te leren kennen.
Een luisterend oor.
Help je me daar bij?

Je vraagt veel geduld.
Dat weet ik nu.
Zachtheid
mededogen
en een eigen, ja heel eigen benadering.
Niet één die danst naar de pijpen van de maatschappij.
Niet één die zich aanpast aan dat wat een ander van jou wil of verwacht.
Nee, jij bent heel anders dan iemand ooit had kunnen bevroeden:

onvoorspelbaar
grillig
levend!
En zo sterk. Jij kan alles.

En alleen in ’t moment dat iemand echt liefdevol en geduldig met jou omgaat,
alleen dan toon jij,
heel even,
een glimp van je ondoorgrondelijke diepte.

To Yoni.