Universeel

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ik dans en ik dans,

vrolijk fladder ik door de danszaal.

Ik ben niet alleen. We dansen met velen.

Er wordt niet gesproken, enkel gedanst.

 

Ik dans en ik dans,

speels kriebel ik iemand, die net even gebukt staat, over de rug.

Ik krijg een snauw en een boze blik terug.

 

Ik schrik.

Die kriebel, daar was die ander niet van gediend.

Ik bedoelde het goed.

 

En dan, het verbaast me, ik word overrompelt door een buitenproportioneel schuldgevoel.

Ik heb die ander pijn gedaan.

Ik heb diens grens overschreden.

 

Ook al is het schuldgevoel, dat door me heen golft, buitenproportioneel,

je slecht voelen omdat je iets doet bij die ander terwijl die ander dat niet wil,

dat is gezond, ja hoopgevend.

Ook al weet je soms niet hoe het moet.

‘ik wil je geen pijn doen’  is een bereidheid tot vredelievend naast elkaar willen leven.

 

Hoe menselijk:

ik heb iemand pijn gedaan, dat vind ik erg.

(laten we wel wezen, het tegenovergestelde bestaat ook, net zo menselijk).

 

Ik dans en ik dans, mijn schuldgevoel.