Yes we can

geplaatst in: Geen categorie | 0

“We” crazy people.
With our attention we go outside all the time.
Can we do it at the same time?
Going in and outside.

Titelvrij

geplaatst in: Geen categorie | 0

Lang heb ik je genegeerd,
niet naar je geluisterd.
Je in een keurslijf proberen te persen.

Ja, zo moest je zijn,
zoals ik ’t in mijn hoofd had.
En zo, zo moest je doen,
zoals ik ’t in gedachten had.
Je had je te gedragen naar de normen zoals ik dacht dat het hoorde.

Geen moment kwam in me op dat jij eigen wensen had,
een afkomst,
een eigen geschiedenis,
je eigen beleving.
Nee, meer een ding, dat was je.

Althans,
dat dacht ik.
Zo behandelde ik je.
Wist ik veel,
dat er in jou iets van bezieling is.

Nu weet ik het.
Je hebt het me duidelijk gemaakt.
Ik kan nu niet meer om je heen.
Wil dat ook niet meer.

Voor het heil van de wereld
moet het zo zijn dat jij beslist en niet ik.
Het is beter zo voor alles en iedereen.

Ik ga proberen je te leren kennen.
Een luisterend oor.
Help je me daar bij?

Je vraagt veel geduld.
Dat weet ik nu.
Zachtheid
mededogen
en een eigen, ja heel eigen benadering.
Niet één die danst naar de pijpen van de maatschappij.
Niet één die zich aanpast aan dat wat een ander van jou wil of verwacht.
Nee, jij bent heel anders dan iemand ooit had kunnen bevroeden:

onvoorspelbaar
grillig
levend!
En zo sterk. Jij kan alles.

En alleen in ’t moment dat iemand echt liefdevol en geduldig met jou omgaat,
alleen dan toon jij,
heel even,
een glimp van je ondoorgrondelijke diepte.

To Yoni.

Van binnen naar buiten en weer terug, deel II. Milaan

geplaatst in: Geen categorie | 0

Naar binnen.
Binnenin.
Met de aandacht naar binnen.
Dat wil ik blijkbaar.

Met de aandacht naar binnen, open blik.
Naar binnen.
Binnenin me.
Omdat daar iets is…
Heel veel eigenlijk.
Omdat ik daar werkelijk ben.
Omdat ik daar ben.
Omdat zonder dat, ik er niet was.

Omdat daar…

Milaan herfst 2018
Modestad.
Mooie stad.
Daar keek ik mijn ogen uit.
Zoveel mensen.
Zoveel mensen tot in de puntjes verzorgd.
Speciaal gekleed.
Alsof er iedere dag een bruiloft wordt gevierd
En iedereen in het hartje van deze Armani stad is uitgenodigd.

Daar waar je ogen zoveel gevoed kunnen worden.
Simpelweg omdat er zoveel te bekijken valt.
Om daar dan toch je ogen te sluiten…
Met de aandacht binnenin te gaan.

“Oef,
da’s best een opgaaf”
Maar “aah”, wat een verademing ook.
Want daarbinnen,
daar is m’n thuis,
hoef ik even niet te vergelijken,
te denken,
voldoe ik wel aan de verwachtingen van dit straatbeeld?
Wat is dat nou weer voor vraag die opplopt?
Jazeker, daar is er weer één, een heuse ‘buitenkant vraag’.

Valt me op dat,
hoe meer ik mezelf toesta binnen te mogen zijn.
Gewoon wat te ademen,
kijken met m’n ogen dicht,
hoe minder m’n gedachten me te zeggen hebben,
hoe meer ik op m’n gemak raak met daarbinnen zijn,
rustig word.
Tevreden.

Oké, we gaan weer verder.
Ik open mijn ogen en wandel.
Buona giorno

Omdat daar…
Omdat daar mijn voeding ligt om voort te kunnen gaan.

Bezield wandel ik bij Il Duomo vandaan op naar meer Milanees avontuur.

Tijdelijk loskoppelen

geplaatst in: Geen categorie | 0

Soms vraag ik er om.
Ik ga dan liggen.
Midden op de dag.
Of ik even los mag komen van mijn eigen verhaal.
Even wegzakken naar elders.
Anders gaat het maar door.

Van binnen naar buiten en weer terug

geplaatst in: Geen categorie | 0

“Wij vieren feest, dus weg met de malaise
want het is nu tijd voor de polonaise…”

Ik ben uit eten met een vriendin.
Zij komt oorspronkelijk uit Utrecht.
Ik laat haar weten dat ik na het eten nog carnaval ga vieren.

Je begrijpt het al, zij hoeft zéker niet mee (immers, ze komt uit Utrecht).
Wel zingt ze af en toe tijdens het eten,
met een aangedikt zuidelijk accent:

“Wij vieren feest, dus weg met de malaise…”

We worden er melig van, moeten lachen.
Voor mij een mooie opwarmer voor mijn carnavals plannen van die avond.

Ik ga iets beschrijven dat bijna niet tastbaar, maar er wel is.
Naar binnen gericht, naar buiten gericht.
Misschien ‘maken’ we de beweging vaak onbewust.

Tijdens deze carnavalsavond ben ik veel naar buiten gericht.
Net zoals mijn mede ‘vierders’, zo lijkt het.
Ik kan bijna niet anders.
Ik kijk rond, hoe ziet iedereen er uit? Wie is dat die daar zo geschminkt en ‘bepruikt’ is?

De muziek gaat te keer.
Ritmes snel en opzwepend.
Lopen in de polonaise zien en gezien worden…En buurten natuurlijk.

Later op de avond probeer ik zomaar even mijn ogen te sluiten, met mijn aandacht naar binnen te gaan.
Gewoon zo, half op de dans vloer, midden in de menigte…
Even voelen hoe het eigenlijk met me is; m’n gevoel, m’n stemming, maar ook m’n lijf.
M’n spieren, m’n buik, m’n keel, m’n oren (die herrie). En hoe valt dat pilsje eigenlijk?

Er wordt een mooi nummer gedraaid. Wil de muziek een beetje bij me binnen komen?
Niet heel diep.
Ik probeer te dansen vanuit bewegingen die als vanzelf ontstaan in mijn lijf.
Het lukt me eigenlijk niet.
Ach meisje, sluit je ogen dan toch even wat langer en voel van binnen.

Nee, ik krijg het eigenlijk niet echt voor elkaar in deze hopsende mensenmassa.
En wat als iemand kijkt terwijl ik daar sta met m’n ogen dicht?
Ja, een echte ‘ik ben met mijn aandacht naar buiten gericht’-gedachte.
En het wil me dus niet lukken om ‘m naar binnen te brengen.
Het is er de avond niet naar zogezegd. Niet voor mij in ieder geval.

Kijken en bekeken worden. Misschien is dat wel een alles overheersende sfeer deze avond.
Er wordt gelachen, lol gemaakt. Mensen doen dol en lachen om elkaar. Leuk om rond te kijken.
Carnaval 2018.

Is m’n aandacht binnen, dan voel ik hoe het met me is.
Soms constateer ik een fysieke grens:
de muziek is te hard voor mijn oren. (Dame pak je oordoppen uit je jas en doe ze in!)
Soms merk ik dat ik me blij voel van binnen, open voor de mensen om me heen.
Net zo gemakkelijk kan het zijn dat ik me niet op mijn gemak voel.
Ik heb geleerd dat te erkennen als het er is. Toch, Angelique?
Voel ik me onveilig (dat kan om iets heel kleins zijn), dan hoef ik dit niet meer te ontkennen voor mezelf.
Vroeger stopte ik dat weg.
Negeren en ‘gewoon doordoen’ alsof er niets aan de hand is.

Ja op de w.c. kan ik ongestoord mijn ogen sluiten.
Niet te lang, immers, in de zaal klinkt alweer een mooi dans nummer.

Op m’n gemak ja, dat ben ik wel deze keer. Een geschenk. Mooi meegenomen.
Veel naar buiten gekeerd maar wel in orde met mezelf in hoe ik aanwezig ben in de zaal.
Het mag, ik mag kijken en bekeken worden van mijzelf deze avond.
Dat helpt om carnaval te kunnen vieren.

Teveel naar buiten gericht, het kan me ‘leeg’ doen voelen.
Teveel naar binnen gericht, me te veel terug trekken uit de wereld, alsmaar binnen in m’n ‘holletje’ blijven,
het kan dat ik mezelf ‘gek’ maak met herhalende gedachten, te los gesneden van de realiteit.
Wat ook waar is, naar binnen richten, zowel als opgaan in de buitenwereld kan me voeden.

Vandaag vooral over het naar buiten bewegen.

Wij vieren feest, dus weg met de malaise
want het is nu tijd voor de polonaise…

Omdenken – overgang

geplaatst in: Geen categorie | 0

Als op een nieuwe kauwgom begin ik te kauwen op het woord ‘overgang’ om me eraan te laten wennen.
Het smaakt me als een smaakloze uitgekauwde kauwgom.
Het liefst wil ik die uitspugen.

Misschien wanneer ik er wat langer op kauw op dat woord, overgang.
Misschien komt er dan wat meer smaak tevoorschijn?
Misschien mezelf toestaan wat meer voeling te krijgen met dat woord ‘overgang’.
Misschien de smaak mededogen in die kauwgom kauwen?

Dus zeg maar, een kauwgom met omgekeerde werking, van smaakloos naar smaakvoller.

De overgang, van iets waar ik niet aan wil geloven; smaakloos,
naar,
de overgang, iets dat bij me mag gaan horen, een vrouw in rijping, een smaakvolle beleving.

Er is iemand

geplaatst in: Geen categorie | 0

Er is iemand met wie ik altijd kan praten.

Er is iemand die altijd ruimte heeft om naar mij te luisteren.

Ik mag boos zijn.

Stom doen.

Zelfs iets kapot maken.

En jij,

jij luistert.

jij luistert naar mij.

Jij glimlacht en veroordeelt me niet.

Sterker nog,

jij reageert liefdevol.

Dat kan toch niet.

Ik stoot me voor mijn hoofd.

Droom ik?

Ik ben boos.

Heb iets kapot gemaakt.

En jij, jij luistert en glimlacht.

Komt het toch nog goed met mij…

Ik en m’n ingewanden, m’n ingewanden en ik

geplaatst in: Geen categorie | 0

Hoe vaak ga ik met mijn aandacht naar mijn ingewanden?

Hoe vaak ga jij met je aandacht naar je ingewanden?

 

Mijn haar, zit mijn haar goed?

Al frunnikend kijk ik in de spiegel oh zo vaak naar dezelfde details van mijn haar.

Nog wat kammen, touperen, in model ‘duwen’.

Wat gel er in, wax of haarlak misschien.

En wat doe ik aan vandaag?

Staan deze schoenen daar wel bij?

Houd ik rekening met het weer, comfort van kleding en schoenen of wil ik vooral dat ik er mooi uitzie?

 

Ben ik bezig met de hier boven genoemde zaken, tja, dan is het bekommeren om de ingewanden op de achtergrond.

Wat zit er eigenlijk allemaal daarbinnen: maag, darmen, longen, hart, lever, nieren, baarmoeder, eierstokken,

prostaat bij jou misschien.

En wat te denken van het hele zenuwstelsel, de ruggengraat, spieren, pezen, bloedbanen…

Wanneer denk ik nou aan mijn ingewanden?

Ja, bij pijn of ongemak.

Wanneer mijn onderrug een zeurende pijn geeft, dan wil ik nog wel eens aandacht schenken aan wat daar zoal binnenin zit.

Ik wrijf over mijn onderrug, zo goed en zo kwaad als ik daarbij kan en ik denk: “Hoe zou het zijn met mijn nieren?”

Ik geef mijn lijf en een beetje de ingewanden aandacht, dat wil zeggen zolang ik er last van heb.

Ik wens dat de pijn, liefst nu meteen, weg gaat.

 

Zou ik zo met een vriend omgaan?

Dus, alleen aan mijn vriend denken wanneer het mij uitkomt.

Mijn vriend iets vragen, omdat ik iets wil, iets nodig heb.

Wat voor vriendschap is dat?

Eén gericht op eigenbelang.

 

Goh, zal ik die vriend eens bellen.

Gewoon eens vragen hoe het met hem gaat.

 

Mijn nieren,

zal ik er eens vriendelijk voor zijn.

Zomaar even wat wrijven over mijn onderrug.

De warme straal in de douche even lekker op mijn onderrug laten kletsen.

Gewoon omdat ik aan mijn nieren denk en zij van warmte houden,

speciaal een straal voor hen.

En dat ik dan denk: “Die nieren, die doen ’t toch zomaar, dag in dag uit, aan het werk voor mij.”

Die nieren dragen er aan bij mijn ‘fabriekske’ van binnen draaiende te houden.

Dat is toch niet mis.

En dat is nog maar 1 orgaan waar ik nu aan denk.

 

Zal ik eens met mijn aandacht naar mijn eierstokken gaan.

Zomaar omdat ik mij afvraag hoe het er eigenlijk mee is.

Zomaar. Zonder dat ze een pijn signaal afgeven.

Toch in ieder geval één gezonde eierstok heeft bijgedragen aan de komst van die zoon van ons.

Een godswonder.

Diep verstopt in mijn binnenste, twee eierstokken.

Ze gaven ons een zoon.

Mijn eierstokken, ik kan ze niet eens voelen.

 

Het is toch ongelofelijk wonderlijk hoe veel van mijn lichaam het  ‘zomaar’ doet.

Dag in dag uit.

(Bijna) alles draait en werkt, beweegt en blijft op temperatuur.

Opdat ik mijn leven hier kan leiden, in de spiegel kan kijken of dat ene plukje haar wel goed zit…..

Tsssss.

‘T is nie te geleuve.

Hoe vaak ga ik eigenlijk met mijn aandacht naar mijn ingewanden?

En jij?

Hoopgevend

geplaatst in: Geen categorie | 0

Iedere dag is er een om te beginnen!

 

Natuurlijk kan je bovenstaande citaat op meer manieren opvatten.

Ik zou zeggen, lees het zo, dat het citaat jou en de wereld ten goede komt.

 

Zelfonderzoek

geplaatst in: Geen categorie | 0

Voor als jij enkele van mijn stukjes hier leest:

ik baal er van wanneer ik al te belerend aan het schrijven raak.

Dat is niet m’n bedoeling. Misschien gebeurt dat toch?

‘K ben slechts zelf op onderzoek.

Verbinding

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ben ik de enige die altijd wel verbinding zoekt?

 

Niet met Jan en alleman,

niet op die manier,

niet op die manier,

wel op mijn specifieke manier.

En soms even vind ik die verbinding in kleine ‘grootse’ momenten.

 

Heel specifiek, even verbinden met iets;

de stem in een lied

een scène in een toneelstuk,

een fractie in een film…

 

Heel specifiek, even verbinden met iemand;

dat ene moment, dat we samen iets doen of niet iets doen.

Dat het er ineens is.

 

Ik zoek het,

verbinding,

vooral die momenten dat ik me alleen voel (uiteraard dan),

sluimerend snak ik er altijd naar.

 

Ook al helpt het zoeken ernaar niet zo,

niet echt,

‘k kan wel bepaalde situaties opzoeken waar ik het ooit vond, toch.

‘k kan het proberen, toch.

verbinding,

situaties ensceneren, manipuleren…

of nee, toch niet,

Verbinding komt niet op commando.

 

En dan ineens PATS daar was het weer even.

Het valt me toe, nog voor ik het in de gaten heb.

 

En FLOEP weg is het alweer.

 

En mijn verlangen is opnieuw, heviger aangewakkerd, naar meer,

meer verbinding willen ervaren.

 

Kan ook wel weer wat zakken, dat verlangen.

 

De verbinding valt me toe,

altijd een groots geschenk.

Ik kan het niet manipuleren of ensceneren,

dat maakt verbinding juist tot wat het is,

fundamenteel kwetsbaar,

een moment, vervulling.

Freedom is in the mind

geplaatst in: Geen categorie | 0

Vrijheid zit in het hoofd.

Nu weet ik het weer,

nu ik veel zinnen in het hoofd heb met het woord ‘moeten’ er in.

 

Ik ‘moet’ veel. Ik maak er ook nog bergen van in mijn hoofd.

Bergen waar ik tegenop zie,

terwijl ik ‘vrij’ ben, vakantie heb.
Freedom is in the mind, zou Nelson M. zeggen, if he was still alive.

 

Out in the open

geplaatst in: Geen categorie | 0

Waarom schrijf ik wat ik schrijf?

Out in the open.

 

Het is iets,

ik ga er vanuit,

universeels,

ik heb het over jou en mij.

Pick it up and see

geplaatst in: Geen categorie | 0

Het valt me op dat we onderling zoveel laten liggen,

wij, mensen, tussen elkaar.

Ik noem maar een dwarsstraat;

stroef contact,

omdat we eigenlijk van elkaar niet weten wat er in die ander omgaat,

omdat we niet meer durven vragen,

om wat voor reden dan ook,

terwijl er ooit sprake van een goed, ja bijzonder contact was.

Dan laat je toch iets liggen…

Ontspannende film

geplaatst in: Geen categorie | 0

Spanningsopbouw in een film beleven, dat kan zo lekker zijn.

Lekker opgaan in een verhaal, even niet het mijne.

Hoe langzamer de opbouw hoe krachtiger de spanning.

 

Spanningsopbouw      –      Ontspanningsopbouw

 

Zoals in een film een spanning langzaam opgebouwd kan worden,

zo kunnen we ook in ons lijf spanning (soms ongemerkt) opbouwen.

AHA. Spanningsopbouw in een film, spanningsopbouw in ons lijf.

Hoe zit dat dan met ‘ontspannings opbouw’, bestaat dat ook?

ALLICHT!

we kunnen ont-spanning opbouwen in onszelf.

Wauw, wat een kans!

Ontspanning is een mooie manier om jezelf te leren kennen.

 

Onlangs kwam ik iemand tegen, zij had al maanden last van spanning in de nek,

dit met de nodige zenuwpijn naar de arm en vingertoppen toe.

De persoon wist dat er een zenuw gekneld werd in de nek.

Ze wilde zo graag ontspannen.

Maar ze wist niet hoe ze dit kon bewerkstelligen.

Jazeker ze kreeg medische hulp.

Maar zelf kon ze niets doen, ze voelde zich machteloos.

 

We hebben samen een ontspanningsoefening gedaan.
Toen ben ik naar huis gegaan.

 

Diezelfde avond gaf haar lijf haar een hint.

Nog voordat ze het in de gaten had zat ze te wiegen met zichzelf.

Ze omhelsde zichzelf, begon te wiegen en te neuriën.

In al die 68 jaar van haar leven was ze er nog niet op gekomen om even ècht mild te zijn voor schouders.

Ze sloot haar ogen en voelde hoe zachtheid haar lijf binnenstroomde.

Op dat moment had niemand dat zo goed aan haar kunnen geven als zij zelf.

 

In een toestand van ontspanning doet ‘de wil’ soms een stapje opzij en schreeuwt even niet….

(het gras moet nog gemaaid, dat moet echt vandaag, de belasting papieren zijn nog niet ingevuld, het huis is vies, deadline voor het werk, dat moet eerst, ik heb nog geen aandacht geschonken, niet echt, aan onze kinderen, etc.).

In een toestand van gedegen ontspanning kan je lijf je signalen geven over wat je echt nodig hebt, nu, in dit moment.

(Val ik in de herhaling? Wat probeer ik mezelf te zeggen?)

 

Het is aan ons of we onszelf toestaan om even echt ontspanning op te zoeken zonder doelgericht, ‘nuttig’ bezig te zijn.

(Ja, ik val in de herhaling).

 

Vaak moeten we een extra stap zetten om even ècht naar die ander te kijken.

Vaak moeten we nog een extra stap zetten om even ècht naar onszelf te kijken.

OEF die drempel kan nogal hoog zijn….

 

Als we dan eenmaal over die drempel….

toegang vinden tot het diepere in onszelf…

wat weet mijn lijf dan toch veel….

 

Hoe langzamer de opbouw, hoe krachtiger de ontspanning…

 

Wat zit ik hier te typen?!!

Computer uit, ik ga mezelf nu tijd geven om te ontspannen.

 

Philosophy of energy

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ieder van ons heeft een heel eigen sfeer in hoe hij/zij is.

Die sfeer kan je ook wel je eigen energie noemen.

Ik zie een beeld voor me van de mens als zijnde ‘compacte energie’.

 

Zoals je klei bij elkaar duwt, steeds steviger, vaster, zo compact is de energie van de mens.

Dit beeld als perspectief, daar neem ik een loopje mee,

om te laten zien dat we op een bepaalde manier allen uit hetzelfde hout gesneden zijn:

 

vind ik iets heel belangrijk en heb ik dat helder voor de geest,

dan kan ik,

als ik durf,

daarvoor gaan staan.

De energie in mij stroomt helder en krachtig. Mijn energie kan op zo’n moment snijden als een scherp mes.

Ik zet mezelf neer in wat ik vind, ik snijd een stevige taartpunt.

ZO IS HET NU VOOR MIJ.

Heel de wereld mag het weten.

Mijn energie is gericht, kordaat, stevig (compact).

Je kunt niet om mij heen.

Ik snijd, ik spreek, ik breng iets teweeg in de wereld, onder de mensen.

 

Nu zie ik mijzelf in kracht afnemen.

Ik was van plan om iets te zeggen in een groep mensen.

Dan beginnen mijn gedachten me te vertellen dat,

dat wat ik vannacht in bed had bedacht en zo belangrijk vond,

toch niet zo belangrijk is.

De gerichte energie neemt af, begint te zwieberen en floep, vervliegt.

Weg is mijn gerichtheid. Weg is de sfeer in en om mij heen,

ik ben als het ware transparant geworden en weet eigenlijk niet meer waar ik zelf sta.

De stellige energie is vervlogen. Ik ga op in de anonieme massa.

 

Ieder van ons heeft een sfeer in zich, om zich heen.

We zijn allemaal zo eigen, zo uniek, niemand van ons is hetzelfde.

Tegelijk herkennen we in de energie van die ander soms onszelf.

Want iets van die energie, die sfeer, die jij bent, die energie, die ben ik ook.

Energie is universeel en in ons allen.

Energie stroomt door ons heen, is van iedereen (en van niemand).

 

Ik citeer Marius Brok:

 

Philosophy of Being

 

‘Being’, is being you.

You are your responsability.

Your energy decides who you are.

Not other people.

Not other beings.

………….

Be in the now and you’ll be in you….

 

Ben je enigszins filosofisch ingesteld of houd je van dagdromen,

droom dan eens weg ‘in’ het idee dat je energie bent en dat die ander dat ook is.

 

Voorbeelden van ‘energie’:

-de energie van weerstand

-de energie van uitgelatenheid, blijheid.

-de gedachte dat je een probleem alleen in jezelf kunt oplossen, dat niemand je daar bij kan helpen,

dat brengt een bepaalde energie met zich mee in en om jou heen.

-heb je lange tijd in totale vrijheid geleefd, ongebonden, vrij als een vogel, dan breng je een bepaalde energie met je mee.

Voor sommige mensen is deze energie heel aantrekkelijk, die willen die energie ook door zich heen voelen stromen.

 

Zomaar wat voorbeelden om het dagdromen in je te genereren, over de mens als compacte energie.

 

 

 

 

 

 

To put ‘the input’ out once a while

geplaatst in: Geen categorie | 0

Om mens te kunnen zijn heb ik af en toe leegte nodig.

 

Ik geloof dat ik hier spreek van een universele wet.

Even zitten buiten op een bankje, kijken naar de wind die door de bomen waait,

kijken naar een hond die met z’n neus in de grond wroet of een gat graaft, gekke hond.

 

Van het tegenovergestelde hoorde ik pas iemand vertellen:

ze kon haar smart Phone niet met rust laten, ze moest er op blijven kijken,

in blijven grasduinen. Kijken naar foto’s, filmpjes, berichten, contacten onderhouden, etc.

 

De smart Phone, een onschuldige tool? Voor haar niet.

Ze kon de wereld van de smart Phone, ze kon zichzelf, niet stop zetten.

Met als gevolg, een heuse burn out.

 

Input

Input

Input

 

Om mens te kunnen zijn heb ik af en toe leegte nodig.

 

En het mooie is,

de leegte waar ik het nu over heb

is een leegte die oneindig vullen kan,

if we only allow ourselves.

 

Liesbeth List – een plek in deze wereld

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ooit hoorde ik Liesbeth List zeggen:

Je bent belangrijk en je bent nietig tegelijk.”
We kunnen niet om onszelf heen.

We moeten wel omgaan met onszelf.

We geven betekenis aan de dingen die we zien, de dingen die we doen.

Tegelijk zijn we het stof der aarde, oneindig klein niet te vergelijken met een berg of de maan.

In dit spanningsveld begeven wij ons continue.

Of je wilt of niet, je bent er, dus heb je een plek in deze wereld. Neem hem in.

Gevoelens op een weegschaaltje

geplaatst in: Geen categorie | 0

Gevoelens,

ze zijn er wel en ze zijn er niet.

Vastpakken kunnen we ze niet.

 

Ik zie een weegschaaltje voor me.

Links op het schaaltje van de balans ligt ‘een gevoel’.

Op het rechter schaaltje liggen gewichtjes: 1 kg., 500 gr., 50 gr., 5 gr., 3 gr.

Je kunt iets sterk voelen, bijv. jaloezie: mijn partner sjanst er op los deze avond met jan en alleman, niet met mij.

Auw, ik voel me knal jaloers. Niet fijn!

 

Leg de jaloezie op het linker schaaltje van de balans.

Op het rechterschaaltje een paar kilo, want zo zwaar weegt de jaloezie op de avond dat het gesjans van je partner speelt.

De volgende dag; je besluit tegen je partner niets te zeggen over de ‘sjansavond’, je besluit niets te zeggen over je gevoelens van jaloezie. Je neemt jezelf er niet zo serieus in.

In de loop van de dagen neemt het gewicht op het rechterschaaltje wat af.

Je merkt het niet eens. De kilo’s worden minder.

1 kilo, 500 gram… Je vergeet eigenlijk een beetje dat het je zo’n zeer deed, het dagelijks leven neemt de overhand, we gaan gewoon weer door met de beslommeringen van deze dag.

 

Gevoel, je kunt er naar luisteren, je kunt het negeren.

Je kunt je erover uiten, je kunt het in de doofpot stoppen.

Je kunt er naar handelen, je kunt……. etc.

 

Die doofpot, stop je daar veel in,

denk je dat je je gevoel kunt beheersen, onder contrôle kunt houden…

POEF, daar explodeert het deksel van de doofpot.

De materie komt vrij.

 

Dan is het gevoel er toch ècht.

Links op de weegschaal: gevoel. Rechts: 20 kg.

Gevoel wordt dan zo’n compacte energie, tastbaar als materie.

En dan kan je er niet meer omheen.

 

De weegschaal, niet voor niets ook wel ‘balans’ genoemd.

De weegschaal der gevoelens zoekt haar balans in ons.

 

Waarheid wil gezien worden, is het niet nu, dan over 5 of 10 jaar of in een volgende generatie,

(vraag dat maar aan een familieopsteller).

 

 

 

 

Innerlijke rijkdom II

geplaatst in: Geen categorie | 0

Daarvoor mag ik in mijn hart kijken.

Ik adem en verplaats mijn aandacht naar mijn hart.

 

Oef, dat is even wat anders.

Even zuchten en even hier verblijven, heel fysiek, m’n hart voelen.

Alternatieve betekenis voor het kruisteken

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ik streef ernaar mijn denken (vingertoppen op het voorhoofd),

voelen (vingertoppen op het hart),

en handelen (vingertoppen op schouders),

op één lijn te brengen.

 

Zo, tot zover even mijn Christelijk getinte geblog (denk ik).

Adam, Eva, de appel en de slang

geplaatst in: Geen categorie | 0

Eva verlangt naar de vrucht, de appel.

De appel, in dit geval, symboliseert het verlangen naar diepe verbinding ervaren.

Telkens weer verlangt Eva ernaar dat ze diepe verbinding ervaart in zichzelf èn tussen haar en die ander.

Ze wil de appel.

 

Eva, dat ben ik, Eva dat ben jij, man of vrouw, wanneer je verlangt naar diepe verbinding ervaren.

Iedereen kan Eva zijn, die naar de appel verlangt, immers, is dit geen menselijk verlangen?

 

De slang, dat zijn de gedachten, onze eigen gedachten.

De slang (lees gedachten), creatief en vernuftig, weet zich in oneindig veel hoeken te kronkelen.

Vaak is de slang onherkenbaar aan het werk, dat kunnen gedachten doen, toch.

Maar altijd in dienst van de appel, het verlangen.

Koste wat het kost wringt de slang zich in bochten om Eva bij de appel te brengen.

 

Wat de slang doet, dat mag. De slang streeft een nobele appel na.

Verlangen naar diepe verbinding ervaren, dat mag toch.

 

Het is aan Eva zuiver of niet zuiver om te gaan met de appel.

————–

Dit is slechts één interpretatie van Adam, Eva, de appel en de slang.

 

Mythische verhalen, symbolische verhalen, bijbelverhalen, ze vragen om lezen en nog eens lezen.

Niet zomaar ‘ doorslikken’. nee, proeven, erop kauwen en nog eens kauwen.

 

Een symbolisch verhaal laat zich niet zomaar lezen.

Zo’n verhaal daadwerkelijk vatten, d.w.z. het weten te koppelen aan je eigen ervaringen, dat vraagt tijd.

Wat staat er nou?

Dat gaat over mensen.

Dat gaat over mij.

En dan ineens valt er een kwartje.

Jouw kwartje, mijn kwartje, een persoonlijk kwartje.

Adam, Eva, de appel en de slang:

dit is de betekenis! Ik begrijp de archetypen ‘Adam’, ‘Eva’, ‘de appel’ en ‘de slang’ nu.

 

Het is symbol-eigen een ware betekenis te kunnen vinden, eentje die jou iets vertelt waardoor je jezelf of de ander beter begrijpt.

Een symbool is rijk: mijn betekenisgeving is waar, net zoals de jouwe.

We mogen de zoektocht naar een betekenis koesteren.

Een persoonlijke zoektocht.

 

Ik kan de betekenis van Adam, Eva, de appel en de slang vinden.

Ze laten mij zien hoe ik als mens in elkaar kan steken, hoe iets werkt in mij.

Spreek ik met jou over Adam zoals ik die zie,

dan dien ik eerst toe te lichten wat Adam volgens mij betekent,

alvorens ik met jou verder kan spreken over Adam.

 

Nog een stukje:

 

Ik ben Adam, nieuwsgierig geworden, ik volg.

Ik ben Eva, ik richt mij op mijn verlangen, niets of niemand weerhoudt mij hiervan.

Ik ben de slang en manipuleer, koste wat het kost, opdat ik mijn doel bereik.

Ik ben de appel, object van verlangen.

Ik ben Adam en Eva, vrij om te kiezen, ik kies om van de appel te eten, eenmaal bekend met de appel, dan is er geen weg meer terug.

Ik eet van de appel en verlies daarmee de onschuld en speelsheid van het kind. Ik moet nu wel volwassen worden omdat ik de vrucht ken.

 

De symbolische betekenis van de archetypen Adam, Eva, de appel en de slang beginnen eindelijk tegen mij te spreken.

 

 

De kattenbak

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ondertitel: De heuvel van het wantrouwen.

 

“Zoon, jij  leegt de kattenbak.” Zo delegeert vader.

“Dat heb ik net gedaan.” Aldus zoon.

Vader vindt het nog stinken en tilt het deksel van de kattenbak op.

Hij ziet een kattendrol of twee, bedolven onder het grind.

Vader: “Dat heb je niet. De bak is nog gevuld. Waarom zeg je dat je het gedaan hebt?”

 

Meteen hangt er, naast kattendrollenstank, een spanning in de lucht.

Vader wantrouwt. Zoon voelt dat en reageert scherp.

Zoon: “Ik heb het gedaan, dat zeg ik net.”

 

Moeder staat er bij en kijkt er naar.

 

Vader gaat een stap verder en kijkt buiten in de afvalbak, immers daar wordt gewoonlijk de kattenstront en het grind gedeponeerd. Hij ziet geen grind in de afvalbak buiten. Vader is in de energie gestapt van: ik wil ‘de’ waarheid boven tafel en deze moet uit mijn zoon komen.

Gaat vader hier een stap te ver?

Moeder denkt van wel. Stop deze contrôle, stop dit wantrouwen, stap uit dit verhaal en ga verder met andere zaken voordat een scheur in het vertrouwen tussen vader en zoon wordt gemaakt, voordat een heuvel van wantrouwen wordt gemaakt.

 

Moeder staat er bij en kijkt er naar. Ze grijpt niet in.

 

Het wantrouwen van vader naar zoon neemt toe.

Liegt de zoon?

Of weten we niet wat hier gebeurt. Weten we misschien niet hoe de vork in de steel zit?

De situatie is onveilig, dus de communicatie is op slot gegaan, daar zal een ‘ waarheid’  niet naar boven komen.

Het gesprek gaat verder, te ver, meer in detail.

“Waar heb je het kattenafval gelaten dan?”

“In de grijze bak. Ik heb het in de grijze bak gekiept.”

 

De contrôle dwingt deze ‘scène’ in een onvermijdelijke hoek.

Het wantrouwen van de vader is onomkeerbaar.

De onmacht van de zoon tomeloos.

 

Plaatsvervangende benauwdheid en verdriet in moeder.

 

De drie kunnen niet meer terug.

Het wantrouwen blijft.

Hoe sterk verankert deze scheur zich in het hart van de zoon en in het hoofd van de vader?

Komt dit wantrouwen op het heuveltje te liggen dat vader al opgehoopt heeft m.b.t. zijn zoon?

Een heuveltje dat tot een berg wil verworden?

 

Moeder is er bang voor.

 

Diezelfde dag, nog voor het hele wantrouw-‘ritueel’ zich afspeelt,

heeft moeder in een kunstwinkel iets zien hangen.

 

Op een veertiental etensborden staat Jezus getekend. Hij hangt aan het kruis.

Negen borden verticaal, vijf borden horizontaal.

Het duurde even voordat moeder het zag, maar door zijn getekende lichaam heen stond een zin geschreven:

 

                                                       Only my father knows why

 

Waar woorden tekort schieten, waar ‘de waarheid’  achterhalen niet meer ’t meest relevant is:

Only my father knows why

 

In zo’n geval, laat gaan het rationele niveau.

Neem als volwassene een wilsbesluit, zet de knop om, ‘oké, ik stop met deze discussie.’

 

Raakt de situatie verstrengeld in een web,

met bewijzen kom je er niet meer uit,

Only God knows why

and let it go.

 

Voor haar bevat dit kunstwerk de oplossing van de onaangename scène.

Kan vader het ook zo zien, dan hoeft de heuvel geen berg te worden, sterker nog, dan mag de heuvel,

de heuvel van het wantrouwen, misschien vervlakken…

 

Echt kijken doe je met de ogen van je hart.

“On ne voit bien qu’ avec le coeur.”

(Le Petit Prince, Saint Exupéry)

 

 

 

 

 

Verhaal

geplaatst in: Geen categorie | 0

Verhaal over een jongeman.

 

Hij had zo’n beetje alles wat zijn hart begeerde.

Hij had mensen om zich heen die hem lief waren.

Materieel had hij al het nodige om goed te kunnen leven.

Toch verlangde hij naar meer.

Omdat hij gehoord had van het bestaan ervan, van meer.

Te weten: leven ècht in liefde.

 

Hij vroeg zich af hoe hij daar bij kon komen.

Hij deed toch eigenlijk al het mogelijke om goed te zijn.

Hij had eerbied voor zijn ouders en de hele familielijn daaraan voorafgaand.

Hij leefde oprecht naar eer en geweten.

Waarom was dan dat ene, leven ècht in liefde, niet voor hem weggelegd?

 

Wat kon hij doen om dat te bereiken?

 

In een droom kreeg hij een antwoord.

Geef.

Geef wat je hebt aan anderen.

Laat ieder die je dierbaar is achter en volg je ware Zelf.

Het was een heldere droom, ook na zijn ontwaken.

 

Eenmaal wakker sloeg de twijfel in hem toe.

Als dat wat ik gedroomd heb waar is, durf ik dan te kiezen voor leven ècht in liefde?

Wil ik dat dan wel?

Of doe ik het met ietsje minder en blijf ik waar ik ben…

 

Vrij vertaalde flard uit de Bijbel, Marcus:10,17-31.

 

Ieder moment opnieuw, weet ik nu, kan ik kiezen:

behouden wat ik heb, leven met wat er nu is.

Of,

bereid zijn los te durven laten,

dan mag ik ervaren wat dat is, leven ècht in liefde.

Niet als absoluut, eeuwig gegeven dat ik voor altijd vast kan houden,

maar als iets,

kleine momenten,

van telkens opnieuw.

 

 

Eerlijke balans tussen lichaam en geest

geplaatst in: Geen categorie | 0

Oh no, where to begin!

 

Mijn wil heeft zolang gedomineerd over mijn lijf.

Het voelt als een te grote klus om dit patroon in mij om te keren tot een gelijkwaardige verstandhouding.

Hoe kan ik in ’s hemelsnaam met terugwerkende kracht alles weer goed maken?

 

Rustig maar vrouwke,

Ga even liggen.

 

Ik ontdek:

het lichaam blijkt niet alleen geduldig,

ook vergevingsgezind,

en heel blij met die ene keer dat ik wèl luister.

 

Luister nu.

Wees stil, nu.

Dan is dit een moment van eeuwigheidsliefde.

 

En misschien morgen nog een keer,

even de alledaagse beslommeringen stil zetten,

(wandelend bijvoorbeeld),

even luisteren

en de dag erna misschien weer?

Dit is een manier van aanpakken van een grote klus,

vanaf nu.

Ik maak het klein en handel nu.

 

Doen (niet doen) wat nu kan, voor een eerlijke balans tussen lichaam en geest.

Samenwerking

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ongeveer veertig jaar nu, is mijn lichaam in dienst geweest van mijn hoofd met haar gedachten.

Mijn opdringerige, eigenzinnige, ijverige, gedisciplineerde hoofd, vol doorzettingsvermogen en wilskracht.

In die veertig jaar heeft mijn lichaam zo veel werk verricht: rennen, fietsen, koken, sporten, sjouwen, tillen, klussen, eten verwerken, zuurstofrijk bloed door me heen pompen, etc.

 

Veertig jaar heeft mijn hoofd mijn lichaam geregeerd. Mijn lichaam deed gedwee wat mijn hoofd van haar vroeg.

Wordt het onderhand niet eens tijd voor een wat meer gelijkwaardige samenwerking?

Wordt het onderhand niet eens tijd dat mijn hoofd mijn lichaam bedankt en zegt:

Jij bent mijn tempel. In jou mag ik huizen. Ik zal voortaan mijn best doen jou, mijn lichaam, meer te waarderen voor alles wat jij doet, dat is namelijk niet mis.”

 

Mijn hoofd laat haar gedachten nog even vrijuit gaan:

Waarom was ik zo autoritair, zo overheersend? Jij, m’n lichaam, jij hebt vaak genoeg signalen gegeven.

Je vroeg aan me of ik het even rustig aan wilde doen.

Pas op de plaats alsjeblieft. Zo liet jij mij weten in alle bescheidenheid.

 

Maar pas wanneer jij, mijn lichaam, tegen mij gaat schreeuwen, dan hoor ik je misschien.

Nee, erger nog.

Pas wanneer jij het af laat weten, wanneer jij dienst weigert, pas dan ga ik, hoofd, dimmen.

Niet eens van harte. Nee, ik word zelfs ongeduldig of boos. Ik toon geen begrip voor jou, mijn lichaam.

Ik ga enkel ‘dimmen’ omdat het niet anders kan.

 

Oh lichaam, mijn lichaam, jij deed al zo veel voor mij.

 

Pas wanneer jij ziek neervalt, pas dan, openen mijn ogen zich, misschien.

Pas wanneer jij niet anders kunt dan pijn zijn, pas dan, heel misschien,

kan ik het opbrengen even naar je te luisteren.

Prompt beloon jij me met een golf van liefde. Alleen omdat ik heel even luister naar jou.

 

“Wat zeg je?

Wat vertel je me nou?”

Jij hebt voor mij alle antwoorden die ik nodig heb?

Jij wil graag samenwerken?

 

Pas wanneer mijn hoofd tot bedaren komt, pas dan gaan mijn zintuigen voldoende open om de signalen van mijn wijze lichaam tot mij te laten doordringen.

Mijn lichaam is mijn tempel die graag wil samenwerken met mij.

Ik zou vereerd moeten zijn!

 

Helen èn genezen

geplaatst in: Geen categorie | 0

Helen èn genezen, tegelijkertijd!

Da´s pas wenselijk.

 

Genezen, dat kan van buitenaf, pilletje er in.

Maar helen, dan is er echt van binnen ook iets omgezet of op z´n plek geschoven.

 

Helen èn genezen tegelijkertijd.

Da´s pas wenselijk.

 

Daar mag je best af en toe wat voor doen.

Bijvoorbeeld een goed geformuleerde wens de kosmos insturen

en (liefdevol) zo eerlijk mogelijk kijken naar jezelf.

Stem in het donker

geplaatst in: Geen categorie | 0

En dat je dan ergens diep van binnen een stemmetje in je hebt dat zegt:

“Het is niet de bedoeling dat jij er bent.”

En dat je dat stemmetje dan niet hoort.

Maar het stemmetje blijft het zeggen:

“Het is niet de bedoeling dat jij er bent.”

En dan, heel soms, uit een verscholen duister hoekje komt dat opdringerige zinnetje even in het daglicht.

Stil eens…

“Het is niet de bedoeling dat jij er bent.”

 

En dat je dan een lezing bijwoont van een zuster in een klooster.

En dat die zuster dan zegt:

“Ieder van ons verlangt er wel eens naar zich geroepen te voelen.”

Dus, dat je nodig bent, dat je er bent en dat je een taak hebt.

Dat je weet dat er een bedoeling is van jou aanwezigheid hier in de wereld.

Dat je niet voor niets hier bent.

En dat die roeping dan niet betekent dat je moet zoeken naar WAT je in ´s hemelsnaam moet doen,

maar dat die roeping er is om je te laten weten:

Doe, WIE je bent. Dat telt.

Dat roeping is:

Er zijn, op jouw manier.

Jou, typisch jou.

Jouw unieke manier, die doet er toe.

Het doet er toe dat jij er bent.

´it´s your energy that counts.´

 

 

Wat zegt jouw stemmetje zoal in het donker?

 

 

Vriendelijkheid: doen en zijn in balans

geplaatst in: Geen categorie | 0

Op een t.v. reclame hoor ik een stem zeggen:

We hebben het allemaal in ons; vriendelijkheid.”

 

Pas was het weer zover, ik had een bomvolle dag. Ik bleef maar bezig.

Ik zette m´n ´booster´ aan en ging door en door.

Niet eens nam ik de ruimte om mijn huisgenoot ´hallo´ te zeggen.

Toen diezelfde huisgenoot mij uit interesse een vraag stelde gaf ik aan:

“Niet nu, andere keer misschien.”

Ik wilde namelijk doorgaan met DOEN en niet tot de orde geroepen worden door sociaal gedrag.

Pas nadat ik een half uur alles had stilgezet en even was gaan zitten om niets te doen,

pas toen, ja toen, toen merkte ik, ja nu ervaar ik ruimte en weer wat vriendelijkheid in mij.

 

Vriendelijkheid, we hebben het allemaal in ons.

Ik kan er vooral bij wanneer ik eerst wat ruimte heb gemaakt voor mezelf.

 

p.s. ooit had ik een stofzuiger waarop een ´booster´ knop zat. Een druk op de knop maakte dat de stofzuiger nog harder stof zoog.

Wisselwerking

geplaatst in: Geen categorie | 0

Komt iemand bij mij voor een stukje zielenzorg,

dan richt ik mijn aandacht, dan stem ik mij af,

ik maak mijzelf wat stil en kijk van binnen.

 

Komt iemand bij mij voor een stukje zielenzorg,

en gebeurt dit dan ook daadwerkelijk,

dan kom niet alleen jij, maar ook ik dichterbij mezelf.

Mooie wisselwerking toch.

Soms

geplaatst in: Geen categorie | 0

Verbinding ervaren

met je diepere lagen

soms

eerst door angst of pijn daarheen

soms meteen

Universeel

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ik dans en ik dans,

vrolijk fladder ik door de danszaal.

Ik ben niet alleen. We dansen met velen.

Er wordt niet gesproken, enkel gedanst.

 

Ik dans en ik dans,

speels kriebel ik iemand, die net even gebukt staat, over de rug.

Ik krijg een snauw en een boze blik terug.

 

Ik schrik.

Die kriebel, daar was die ander niet van gediend.

Ik bedoelde het goed.

 

En dan, het verbaast me, ik word overrompelt door een buitenproportioneel schuldgevoel.

Ik heb die ander pijn gedaan.

Ik heb diens grens overschreden.

 

Ook al is het schuldgevoel, dat door me heen golft, buitenproportioneel,

je slecht voelen omdat je iets doet bij die ander terwijl die ander dat niet wil,

dat is gezond, ja hoopgevend.

Ook al weet je soms niet hoe het moet.

‘ik wil je geen pijn doen’  is een bereidheid tot vredelievend naast elkaar willen leven.

 

Hoe menselijk:

ik heb iemand pijn gedaan, dat vind ik erg.

(laten we wel wezen, het tegenovergestelde bestaat ook, net zo menselijk).

 

Ik dans en ik dans, mijn schuldgevoel.

Van abstract naar iets concreter

geplaatst in: Geen categorie | 0

Respect…Dat is eigenlijk zo´n abstract begrip.

Het woord ´respect´ wordt zo gemakkelijk gebruikt.

Wat is dat ´respectvol´ handelen? Hoe doe je dat? Wat ´moet´ je dan doen?

Dit heb ik me al vaker afgevraagd.

 

Respectvol met jezelf omgaan (daar had ik het al over hieronder in de blog),

dat maakt je vanzelf respectvoller naar de ander toe, jawel.

 

Maar hoe ziet dat er dan uit: respectvol, ik bedoel, meer concreet?

 

Wanneer ik contact maak met mezelf van binnen,

dus, ik ga even met mijn aandacht naar mezelf:

ik voel m´n lijf, koude voeten, het slikken in mijn keel,

ik kijk waar m´n ademhaling zoal beweegt in m´n lijf,

ik kijk even wat er eigenlijk in mij leeft op dit moment aan stemmingen, gedachten.

Ja, dan voel ik me al sneller in verbinding staan met mezelf.

Dat maakt ook nog eens dat ik gemakkelijker, echter, contact kan voelen met die ander die tegenover me staat.

Ja.

In verbinding met mezelf,

in contact met mezelf en de ander, dat maakt dat er sprake kan zijn van respect.

 

 

 

 

 

(Zelf) zorg

geplaatst in: Geen categorie | 0

Het woord ´zorg´ wil nog wel eens weerstand oproepen bij mensen.

In ieder geval bij mij.

´Ik zoek het zelf wel uit´, denk ik dan.

´Zorg´ in het geval van ´zielen-zorg´ staat voor:

dat is dus iets dat je (zelf) kunt verzorgen; je ziel

 

Ik wil mijn vingers niet branden aan een definitie geven van het woord ´ziel´.

Letterlijk zeggen wat dat is, dat is geen optie.

Er met woorden omheen cirkelen om te duiden wat ´ziel´ zo ongeveer kan zijn, daar doe ik wel af en toe een poging toe.

Al is het maar om concreet te maken wat ik doe (zielenzorg & handvatten bieden).

 

Omdat ik tijdens een behandeling regelmatig mag ervaren dat er iets ´onaanraakbaars´ is dat je kunt verzorgen,

iets voornaams ook, dat is voor mij een reden om erover te schrijven.

 

En dat iets, dat kunnen we tijdens een behandeling alleen verzorgen wanneer we allebei ´ja´ zeggen tegen zo´n behandeling.

Daarom schrijf ik in het artikel in De Rozet (lokale krant van de Ooijpolder en omgeving):

Niet iedereen heeft hier behoefte aan. Wat ik bied is voor diegenen die het wel aanspreekt en voor diegenen die hierbij een steuntje in de rug kunnen gebruiken.

 

Zeg nou zelf:

dat het er is, zoiets onnoembaars als ´ziel´

èn dat je het kunt onderhouden,

dat is al een hele ontdekking op zich!

Onaf

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ja maar, Angelique, die stukjes die jij schrijft,

die hebben soms geen begin of eind.

Dat klopt.

Het onnoembare

geplaatst in: Geen categorie | 0

Zorg dragen voor ´het onnoembare´ in jezelf:

– Some of us know perfectly well themselves how to do that.

– Some of us don´t have a clue how to do that. And they don´t miss it.

– Some of us don´t have a clue how to do that, they search for others to hold on to for a while.

– Some of us know perfectly well how to take care of ´the unnameable´ and like to share a moment of taking care together.

– Some of us…, etc.

Gelijkwaardigheid

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ik ben mens, net als jij.

Met zielenzorg & handvatten werk ik vanuit gelijkwaardigheid.

Ik ben mens, net als jij.

Kwetsbaar, trots, onzeker, stellig, een sukkelaar, eigenwijs, etc.

 

Klus

geplaatst in: Geen categorie | 0

Het kan een hele klus zijn om binnen en buitenwereld te rijmen met elkaar.

Zeg je “ja” tegen die klus?

“Ja, ik ga daar mee bezig zijn op een liefdevolle manier (door weerstanden heen).”

 

Soms is dat het enige dat je nog kunt doen om er iets van te maken.

Uiteindelijk kan het er beter op worden.

De Nachtegaal

geplaatst in: Geen categorie | 0

Opgeslorpt

“Pijn gehoorzaamt niet aan normale wetten.

Pijn is zoals verdriet.

Verdriet zwelt op en maakt je moe, eindeloos moe.

Na een tijd is het verdriet zo groot geworden dat het je helemaal bedekt en je er niet meer onderuit kunt, wat je ook probeert.”

Uit: Verhelst, P. (2008). Het geheim van de keel van de nachtegaal. Wielsbeke: De Eenhoorn. Blz. 39.

 

Hoop

“Er is altijd iemand die je hoort, hoe hard Het Verdriet ook zijn best doet om elk geluid te smoren.”

Uit: Idem. Blz. 48.

 

Actie ondernemen om te ontspannen 

geplaatst in: Geen categorie | 0

Een tijd terug zag ik een interview met John Cleese op de televisie. Hij gaf aan dat goede humor eigenlijk alleen kan ontstaan vanuit je onderbuik (lees ´je onderbewuste´). De meest onverwachte dingen kunnen hier uit voortkomen, dit kan je wel zien aan de humor van John Cleese (Fawlty Towers, Monty Phyton, Life of Brian, etc.) Om bij die humorvolle inspiratie te komen heb je allereerst ontspanning nodig, aldus John Cleese.

De potentie van ons onderbewuste is enorm.

Soms loop je vast in iets. Je hebt dan geen idee hoe je verder kunt, bijvoorbeeld met een persoon met wie je telkens botst. In je hoofd blijf je in dezelfde ´gedachterondjes´ cirkelen.

Aan je onderbewuste kan je vragen stellen.

Vanuit diepe ontspanning is het mogelijk dat er een ´ophelderingsmoment´ komt, een frisse kijk op de zaak. Waar je rationeel alleen maar in je ´vaste verhaal´ blijft zitten, daar kan vanuit je onderbuik een mooi symbolisch nieuwe kijk de hoek om komen. Dit komt meestal van diep.

Een antwoord op een prangende vraag, daar kan je om vragen. Mooi toch. Het is goed om dan eerst helder te hebben welke vraag je eigenlijk wilt stellen, of welke wens je eigenlijk hebt.

Om wat dieper in de ontspanning te komen, dieper in die onderbuik, daar zijn mooie handvatten voor, jawel.

Die handvatten, dat is, zeg maar, voorwaarde scheppend, je maakt de baan vrij om uit je gedachtepatronen te kunnen stappen.

Ik ervaar het als een geschenk wanneer er van binnenuit opheldering komt.

Dit wordt je gegeven, het heeft betekenis. Die opheldering valt je toe, daar heb je niet helemaal grip op, dat is iets dat groter is dan jij of ik, iets dat ons overstijgt.

Je kunt wel actie ondernemen om in contact te komen met je diepere lagen in je onderbewuste. Ik maak graag de weg vrij in samenwerking met jou.

Zelfzorg en respect   

geplaatst in: Geen categorie | 0

Respect opbrengen voor anderen, hoe doe je dat eigenlijk?

Ho even, daarvoor ga ik eerst een stap terug.

Respect opbrengen voor mezelf.

Hoe doe ik dat dan? Waar te beginnen?

Ik weet dat het kan. Je kunt respect opbrengen voor jezelf. Dat is stap één.

Sterker nog, dit kan tot in je diepste lagen.

Dat is fijn om te doen en het zet zoden aan de dijk, het verrijkt je.

 

Op een middag ging ik even liggen. Handen op m´n buik, even voelen hoe het met me was.

Meestal val ik dan al snel in slaap. Zo ook deze keer.

Toen ik wakker werd voelde ik me hevig dankbaar omdat ik wist; ik zorg voor mezelf.

 

Je lijf en je hele wezen zullen je dankbaar zijn wanneer je met zorg, aandacht schenkt aan je innerlijk.

Oh, wat doet dat goed.

Ik weet hoe dat moet, wat een rijkdom!

En ik neem er wis en waarachtig soms zomaar tijd voor!

Ik doe dat nog lang niet altijd; goed voor mezelf zorgen, maar wel veel meer dan ooit.

Er zit vooruitgang in en dat is een godsgeschenk.

Weet ik voor mezelf te zorgen dan volgt als vanzelf ´respect opbrengen voor anderen´, zo werkt dat toch.

Handen 

geplaatst in: Geen categorie | 0

Ieder zo z´n talenten.

De één heeft geschikte handen om een muziekinstrument te bespelen.

De ander heeft handen die weten hoe ze een auto kunnen repareren.

Ik heb handen die mensen kunnen behandelen.

Handoplegging is zodoende één van mijn handvatten.